บทกวีหลังอาหารว่าง โดย ด.ญ. สายชล

 

Jill Bennett, “Danny The Champion of The World”, illustration (1975)

 

ดอกไม้บานอย่างมั่นใจ

 

ฝนเดินทางมาเยี่ยมฟ้า

 

แสงอาทิตย์สาดส่องผ้าซักใหม่ให้หอม

 

ดักแด้กระดื๊บตัวจากสายไหมนุงนังอย่างเกียจคร้าน

 

หญิงสาวหน้าแดงเมื่อคิดคำนึงถึงคนรัก

 

ชายหนุ่มเพิ่งหัดกีตาร์คอร์ดแรก

 

มือเล็กนิ่มของลูกน้อย กระชับมือใหญ่หยาบอาบไออุ่นของพ่อไว้ ในเช้าแรกที่พ่อพาไปโรงเรียน

 

ดอกไม้สวยเริ่มโรยรา ก่อนคืนสู่ดินอย่างโล่งใจ เพราะมีวาระที่ “สวย”เพียงพอแล้ว

 

ฝนระเหยกลายเป็นละไอเกเร เร่ข่มขู่ใครต่อใคร ว่าสักวันจะกลั่นตัวเป็นฝนอีกหน แล้วหล่นใส่หัวคนที่หมั่นไส้ให้ได้

 

ผ้าเปื้อนอีกแล้ว แต่วันนี้ฝนตก คงต้องใช้เครื่องซักผ้าแบบพลังปั่นแห้งแรงพิเศษ และน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรไม่ง้อแดด

 

ผีเสื้อจรมาจูบดอกไม้ บินข้ามคลอง (ที่ในสายตาของมันคือมหาสมุทรแสนกว้างใหญ่) บินเรี่ยดิน ระผิวน้ำ หมุนคว้างกลางพายุ(จริงๆ ก็แค่ลมเบาๆ จากแรงรถแล่นแหวกอากาศ)  ฝ่าด่านใยแมงมุม  พบขุมทรัพย์(แปลงดอกไม้ในสวนจตุจักร)   มีความรัก เพิ่มประชากรดักแด้  บินย่องแย่งด้วยความแก่ และบินไม่ได้อีกต่อไป

 

หญิงสาวนั่งหน้าเซียว ไม่เคยนึกฝัน ว่าหลังเลิกงานในแต่ละวัน ต้องเลี้ยงลูก รีดผ้า  บริหารค่าน้ำ ค่าไฟ และปวดหัวกับอะไรต่อมิอะไรที่เกินคาดเดาได้

 

    นักกีตาร์หนุ่มใช้กีตาร์เลี้ยงท้องและท่องฝัน เขาล่องเล่นเพลงในหัวใจได้แล้ว

 

เด็กน้อยเติบใหญ่ มือแกร่งอย่างคนหนุ่มของเขา กลับมาเกาะกุมพ่อไว้อีกครั้ง ยามนี้มือพ่อย่นหยาบเยียบเย็น ดวงตะวันชีวิตพ่อลับแสง กล่าวอำลากันตลอดไป

 

ฝนผู้ไม่เคยแพ้พ่าย ไม่แก่ ไม่ตาย กลั่นเกิดใหม่ไม่รู้จบ

 

ซัก เปื้อน ซัก ซัก เปื้อน ซัก  บางร่องรอยบนผืนผ้าทำความสะอาดออกง่ายยิ่งนัก  แต่บางร่องรอยกลับดื้อรั้นขอพำนักบนผืนผ้าตลอดไป…แดดน้ำ เวลา ผงซักฟอกยี่ห้อไหนก็ขับไล่ไม่ได้

 

ผีเสื้อร่ำคำลา สิ้นสุดวงจรนักบิน บริจาคร่างแด่ดินและดอกไม้

 

หญิงชรา (ผู้เคยเป็นหญิงสาวเคยหน้าแดง) ได้เรียนรู้… ในการเล่นดนตรี เล่นโน้ตเพียงตัวใดตัวหนึ่งนั้นง่าย แต่ฝึกฝนจนเล่นเป็นเพลงได้นั้นลำบาก ความรัก-ภาระ-พันธะ-ทุกข์-สุข- คือแต่ละตัวโน้ตที่ผูกพัน  แยกโดดโดดจากกันเมื่อไหร่  ก็จะไม่ใช่เพลงความรักที่แท้

 

“ชีวิต” ทิ้งความมหัศจรรย์ไว้ บางอย่างมีจุดสิ้นสุด แต่บางอย่างไม่ งานเลี้ยงบางงานไม่มีวันเลิกรา

 

ในเช้าแรกที่ชายหนุ่มผู้กลายมาเป็นพ่อจูงมือลูกไปโรงเรียนเขามีความอบอุ่นที่ไม่ต้องตระเตรียมความอบอุ่นที่พ่อเคยถ่ายเทให้เขายังเต็มเปี่ยม ไหลเวียนอยู่ในมือนั้น…

 

-D-

Tags: ,